Confessions of a Social Mediaholic

Courtesy: Ms. Farin Akbar, an Emerging Psychologist

Ms. Farin Akbar, an emerging Psychologist and our new blogger shared the confessions of a social mediaholic in this article

As a child, Geeta was happy enough, with no responsibilities. She had a great childhood. Her happiest memories involved playing with her toys or family vacations to see her grandparents. She would run around with bare feet, sing stupid songs loudly, make castles made of sand, watch television and also play video games.

Childhood always had that beauty where we use to have an impression that every person around was good at heart. You cannot feel the maliciousness of people. The delicate and smooth innocent minds always search for happiness, joy, pleasures which were lively and fun-filled.

As years progress the individuality comes to everyone’s life at one stage or the other and previous charm of the spirit of a joint family gets low. Sometimes I used to find myself when was the last time I was happy with great peace of mind. Ultimately it would end up with a childhood memory.

During her teens, she entered a maze (social media) without even considering if she could go out. She entered and let social media hypnotize her. What started as a simple hobby became an obsession. It is the first thing on her mind when she wakes up, the last thought that comes to mind before bed, and nearly every thought in between.

At some point in her life, she realized that if she wasn’t checking her phone every 10 minutes at a minimum, she felt like she was missing out on something. She found that this really took a toll on her productivity and ability to focus. She realized this had to stop.

To get over this bad habit, she made a point to wake up and think about what she wanted to accomplish today. She would just find something productive to do that she enjoys doing – cooking, dancing, reading books, writing etc. she found it helpful to physically separate herself from her phone. She would often leave her phone so she wouldn’t be near it. She would keep it in silent mode or switch off her mobile data/wifi so she couldn’t hear the notifications.

Out of sight, Out of mind was her strategy.

As an observer here, what I started to notice about the change in her behavior was that “she was feeling progressively happier each day as a result of detachment from her phone”.

“The internet is not the enemy and it definitely has changed our lives in so many good reasons”.

One should teach themselves to minimize the negative and maximize the positive.

It’s a choice that one can make, and the more they do it, the better they become at it.

This would be helpful to reconnect with oneself. Soon one could transform into a happy, free, and contented souls.

Remember we always have options, no matter what the circumstances..!

அடம் பிடிக்கும் குழந்தைகள்

Courtesy: Mrs. Biju Lakshmi, Psychologist

Adamant Child

“எனக்கு அதுதான் வேண்டும்., இப்பவே வேண்டும்., இப்பவே வாங்கித்தாங்க” உச்ச குரலில் ஒரு 7 வயதுக் குழந்தை அடம்பிடித்துக் கத்துவதை சமீபத்தில் ஒரு பெரிய மாலில் 100 பேருக்கு நடுவில் காண நேர்ந்தது. சங்கடத்தோடு, குரல் உயர்த்திப் பேசும் குழந்தையை செய்வதறியாது பார்த்து நின்றிருந்தனர் அவனின் பெற்றோர்கள். இது பல வீடுகளில் நடக்கும் அன்றாட நிகழ்வாகி வருகிறது. பெற்றோர்கள் தன் குழந்தையை பற்றிக் கூறும்போது “எங்களுக்கு என்ன செய்றதுன்னே தெரியலை” “ இப்படி நடக்கும்போது நிறைய அவமானமா இருக்கு” “ நான் சொல்றத கேட்கவே மாட்டேங்குறான்” என்று வருத்தப்பட்டு வருத்தப்பட்டுக் கூறுகிறார்கள். இக்கால குழந்தைகளுக்கு என்ன ஆயிற்று!!! ஏன் இவ்வளவு அடம்? பெற்றோர் பல வழிகளில் முயன்றும் தோற்கும் நிலை ஏன் வந்தது?

கற்றல் குறைபாடு – புத்திசாலி குழந்தைகளின் இருண்ட பக்கம்…

Courtesy: Mr. Gopi Rajendran, Senior Consultant Psychologist

Dyslexia9 வயதான அஸ்வின் நகரின் முதன்மையான ஒரு பள்ளியில் 4ம் வகுப்பு படித்து வருகிறான். LKG – UKG மற்றும் 1ம் வகுப்பு வரை வகுப்பில் நல்ல மாணவன், விரைவாகப் பதில் சொல்லக்கூடியவன் என்று பெயரெடுத்த பையன் அடுத்தடுத்த வருடங்களில் சரியாக வீட்டுப்பாடம் எழுதுவதில்லை, வகுப்பில் ஒழுங்காக கவனிப்பதில்லை, டியூஷன் வகுப்புகளுக்கும் செல்வதில்லை எதைக்கேட்டாலும் கோபப்படுகிறான் போன்ற பிரச்சினைகள் வர ஆரம்பித்தது. அஸ்வினை உளவியல் நிபுணர் பரிசோதித்த பொழுது அவனுக்கு வாசிப்பு மற்றும் எழுத்துப்பிழை குறைபாடு உள்ளது கண்டறியப்பட்டது. 1ம் வகுப்பு வரை பெரும்பாலும் சொல்லிக்கொடுத்து கேள்வி கேட்கும் பருவம் என்பதால் அவனால் சுலபமாக பதில் சொல்ல முடிந்தது. மேற்கல்வி செல்லும் போது அவனால் வாசிக்க எழுத சிரமம் இருப்பதால் அனைத்துப் பிரச்சினைகளும் ஏற்பட்டது என்பது புரிந்தது. 6 மாத கால சிறப்பு பயிற்சிக்குப் பின்னர் அஸ்வினால் தற்போது விரவாக வாசிக்க முடிகிறது. மேலும் பயிற்சியை தொடர அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

Safety Parenting

Courtesy: Mr. Gopi Rajendran, Senior Consultant Psychologist

Safety Parenting
பெற்றோர்களே – குழந்தைகளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யுங்கள்….

மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு என்று சொல்வார்கள். நாம் அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்துதான் வாழ்ந்தாக வேண்டும். ஆனால் நம்மோடு வாழ்பவர்களை நமக்கு அருகில் இருப்பவர்களை நம்பமுடியாமல் போனால். அந்த ஒரு நொடியை நினைத்துப்பாருங்கள். என்னால் என்னை சுற்றி இருப்பவர்களை நம்ப முடியவில்லை என்ற ஒரு நிலையை ஒரு நொடி நினைத்துப்பார்த்தாலே மனம் பதறுகிறது.

This Women’s Day Celebrate Gender Equality

Courtesy: Ms.Gulshera Valyani, Psychologist, Ahana Hospitals


Early in the morning when I woke up seeing umpteen messages and flowers wishing “A very happy women’s day”; wondered why is that only this day becomes suddenly so special to a woman. Why to respect a woman; give her all the freedom she wants only on women’s day? Do we deserve only a day in our lives to be treated the way we want?? Where do men stand then in making a woman in their lives feel special about every day???

Okay so, I pushed my morning fast and reached my workplace, saw my colleague and yeah, for a ritual sake, wished her “Happy women’s day”. She smiled but did not mind to reply which made me to further question her. I was surprised by listening to her reply “I’m not a woman and neither are you”. It made me laugh, should I be called a woman only if I’m married or if I have a kid?

New Year’s Resolutions: How do you make one that you will keep? 


Every year we take up pledges and we may or may not be able to follow or fulfill them. The resolutions we take, we might not be giving it a second thought and commit ourselves into the bond forcefully. We tie ourselves so tight to show off to people and closed circles about the loyalty towards our commitment to the New Year resolution. I met people who were taking group pledges on weight reduction, gymming, and what not.

The resolution need not to be necessarily a materialistic one. The decision we make should not only bring a change in our physical or psychological being but also bring a change in our souls within. Many get confused and scratching their heads as what to pledge this year (as a ritual at least); so we from Ahana decided to help the people around by sharing the resolutions we took and suggest people to implement it.

ரியாலிடி ஷோ – ஒரு பார்வை

Courtesy: Mr. Gopi Rajendhiran, Psychologist, Ahana Hospitals


நவீன அறிவியல் உலகம் நம்முடைய அன்றாட வாழ்வை பலவிதமான கொண்டாட்டங்களில் திளைக்கச்செய்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல. விளையாட்டுக்களும், கொண்டாட்டங்களும், திருவிழாக்களும், கேளிக்கைகளும் மனிதன் கூடி வாழத்தொடங்கிய கற்காலம் தொட்டே இருந்து வருகிறது. பரிணாம வளர்ச்சிற்கேற்ப, நம் கேளிக்கைகளின் வடிவங்களும் மாறிக்கொண்டே வருகின்றன என்பதுவும் உண்மை. நவீன அறிவியல் உலகின் ஆகச்சிறந்த பொழுது போக்கு அம்சம், தொலைக்காட்சி என்றால் அது மிகையல்ல. மனிதனை வீட்டுச்சிறையில் சுகமாக கட்டி வைத்த பெருமை தொலைக்காட்சியையே சாரும். காட்சி ஊடகம் ( visual media) எனும் இந்த துறை நாம் தேடிச்சென்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய, கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அனைத்தையும் நாம் இருக்கும் இடத்தில் விரல் நுனியில் கொண்டு வந்து அடைத்துவிட்டது என்றே சொல்லலாம். இன்றைய நவீன பொழுது போக்குகளில் முக்கியமான பங்கு வகிப்பது கிட்டத்தட்ட அனைத்து தொலைக்காட்சி ஊடங்களிலும் வரும் ரியாலிடி ஷோ எனும் அனைவரும் பங்கு பெற வழிகாட்டும் நேரடி போட்டி நிகழ்ச்சிகளாகும். சில நடிகர்களின் நாடகங்களை ரசித்து வந்த காலம் மாறி நம் அனைவரையும் நடிகர்களாக்கிய பெருமை இந்த நிகழ்ச்சிக்கு உண்டு.

பணியிடத்தில் நம் மனநலம் – ஒரு பார்வை.

Courtesy: Mr. Raja Soundara Pandian, Consultant Psychologist


இந்தியா – உழைக்கும் மக்கள் அதிகம் வாழும் தேசம். இந்திய மக்கள் தொகையில் சுமார் 50% (65 கோடி) பேர் 20 வயது முதல் 65 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள். கிட்டத்தட்ட இவர்கள் அனைவருமே அவர்களின் வயதுக்கும் கல்வி, உடல் தகுதிக்கும் ஏற்ற ஏதேனும் ஒரு வேலையில் அல்லது தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களாகத்தான் இருப்பர். இந்த வயதுக்கு கீழும் மேலும் உள்ளவர்களும் உழைக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்பது நமது தேசத்தின் மற்றுமொரு சோகம் ( அதை பெருமையாக கருத முடியுமா எனத்தெரியவில்லை). வேலையில்லாத் திண்ட்டாட்டம் ஒருபுறம் இருக்க தத்தம் பிழைப்புக்காக ஏதாவது ஒரு வேலையை நாம் அனைவரும் செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறோம். எந்த வேலையாக இருந்தாலும் சரி, ஏன் அவர் பெரிய முதலாளியாக இருந்தாலும் சரி உழைப்பும் தத்தம் கடைமையும் என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானதுதான். மாதச்சம்பளத்திற்கு ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை பார்ப்பவரானாலும் சரி, இல்லை அந்த நிறுவனத்தை நடத்துபவரானாலும் சரி, அரசு வேலையில் இருப்பவரானாலும் சரி இல்லை அந்த அரசாங்கத்தை ஆள்பவராக இருந்தாலும் சரி அனைவரும் உழைத்துதான் ஆகவேண்டும். குடும்ப பெண்களுக்கும் இது பொருந்தும். சில குடும்ப பெண்கள் இரட்டை சுமை தாங்கிகள் என்பது மற்றுமொரு வேதைனையான விசயம். உழைப்பு என்பது மனதும் உடலும் ஒருங்கினைந்து செய்ய வேண்டிய ஒரு விசயம். ஒருவருடைய முழுமையான வேலைத்திறன் வெளிப்படுவது அவர் மனதாலும் உடலாலும் முழு ஆரோக்கியத்துடன் இருந்தால் மட்டுமே சாத்தியம்.

The Diwali Celebration

Courtesy: Ms.Gulshera Valyani, Psychologist, Ahana Hospitals


Ever since I started to understand my surroundings, people, things; Diwali has been a festival filled with fun, crackers, noise, food and all sorts of masti. My young days have seen celebrations from before a month; young boys cracking bigger shots and kids cracking flower pots (Anar), sparkles (phuljhadi), chakras, rockets etc. I get scared of the crackers and the noise but I love watching the “Athishbaziya” (fireworks). By then nothing else would strike except that everyone is happy.

Diwali, known as a festival of lights; culturally and religiously celebrated by the Hindu people on the high note. This emerged as a victory of Lords over Demons, my friends say. Well, the history is much known to all and it’s nothing new. And I’m not here to talk anything new about Diwali rituals or stuffs.

மின்னதிர்வு சிகிச்சை – நாம் அறிந்திடாத உண்மைகளும் பலன்களும்….( வாழ்வை மீட்டுத்தரும் மென்னதிர்வு சிகிச்சை)

Courtesy: Dr. Vikhram Ramasubramanian M.D (psy), Director of Ahana Hospitals


திருசெல்வன் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது), 27 வயது இளைஞனின் மிகச் சிறந்த அறிவியல் அறிவும், தகவல் தொழில் நுட்பத் திறமையும், நுட்பமாக சிந்தித்து புதிய மென்பொருள் செயலிகளை உருவாக்கும் திறனும் யாருக்கும் பயன் படாமல் போகக் கூடிய சூழல் ஒன்று உருவாகும் என்று அவரின் பெற்றோர்கள் கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்திருக்கமாட்டார்கள். ஆம். மனநோயின் உச்சபட்ச நிலை என்பது தன்னம்பிக்கை இழப்பதும் தற்கொலை முடிவும் அதை உடனே செயல்படுத்த விழையும் மூளைத்தூண்டலும் ஆகும். ஏனென்றால் அந்த ஒரு நிமிட செயலுக்கு பின்னால் அந்த உயிரே நினைத்தாலும் மீண்டும் இந்த பூமியில் வாழமுடியாது… திருசெல்வனின் நிலையும் கிட்டத்தட்ட அதுவாகத்தான் இருந்தது. சின்னதொரு உறவுச்சிக்கலில் ஆரம்பித்த அவரது மன உளைச்சல் நாளடைவில் தனக்கென்று யாருமில்லை என்ற கற்பனை நிலைக்கு எடுத்துச்சென்று இறுதியில் வேலையில் நாட்டமில்லாமல், எதிலும் கவனம் செலுத்த முடியாமல், தன்னையே பராமரித்துக்கொள்ளும் மனநிலையையும் இழந்து, நட்புகளை துறந்து, தனிமை வாழ்வையும், அதீத புகைப்பழக்கமும் சூழ்ந்த ஒரு வாழ்க்கையை பிடித்துகொண்டார். அவரின் மனது தன் வாழ்க்கை இன்னும் சிறிது நாட்கள் தான் என்னும் முடிவை எட்டியிருந்தது.